Δημήτρης Ρουμελιώτης,
“
Μέσα από το πέρασμα των χρόνων η μουσική, ο στίχος, το ύφος των τραγουδιών αλλάζει, διαμορφώνεται και προσαρμόζεται στις εκάστοτε συνθήκες ζωής. Η ελληνική μουσική των τελευταίων 100 ετών είναι σπουδαίο παράδειγμα. Τα «μόρτικα» τραγούδια των αρχών του 19ου αι. μαζί με τα Σμυρναίικα και τα ανατολίτικα, συνδιάστηκαν με τα δημοτικά και παραδοσιακά δημιουργώντας ένα ατελείωτο φάσμα λαϊκού τραγουδιού. Μέσα σε αυτό και το λεγόμενο «ρεμπέτικο» και «αστικό» τραγούδι.Από το λαϊκό τραγούδι ξεχώρισαν πολλοί καλλιτέχνες, δημιουργοί, στιχουργοί, ερμηνευτές που έδωσαν ζωή σε αυτά τα τραγούδια που σήμερα αποτελούν ένα σπουδαίο κομμάτι του πολιτισμού μας.
Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης, ίσως άγνωστος σε πολλούς, αποτελεί ένα άξιο υπηρέτη της λαϊκής Ελληνικής μουσικής. Ζεστή, γλυκειά αλλά και μάγκικη η φωνή του ακούγεται σε αρκετά τραγούδια των δίσκων γραμμοφώνου της εποχής. Τραγούδια γνωστά και αγαπημένα μέχρι και σήμερα: «Όπου Γιώργος και μάλαμα», «Στη μαγεμένη αραπιά», «Έδιωξες τον Δημητράκη», «Στα μάτια σου αιχμάλωτος», «Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις» κ.α. πρωτοακούστηκαν σε πλάκες γραμμοφώνου στα ταβερνεία τις εποχής και παίχτηκαν αμέτρητες φορές στα λαϊκά πάλκα.
”Η ιστοσελίδα αυτή είναι αφιερωμένη στον μεγάλο λαϊκό καλλιτέχνη
Δημήτρη Ρουμελιώτη.http://roumeliotis.78str.gr
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΠΡΟΛΟΓΟΣ....
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗ .....
Ίσως αυτός ο τραγουδιστής είναι η αιτία που με ώθησε κατ αρχήν να δημιουργήσω το κανάλι που έχω στο youtube....
Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης είναι ένα συγγενικό πρόσωπο μου είναι θείος μου μιας και είναι εξάδελφος του πατέρα μου... εγώ προσωπικά δεν τον γνώρισα από κοντά μιας και όταν έφυγε στον Καναδά ήμουν μικρός.... όμως τον γνώρισα από τα τραγούδια του και ένα τραγούδι του σε δίσκο βινυλίου των 78 στροφών που κάποια στιγμή καταστράφηκε ήταν η αφορμή να ψάχνω να βρω τραγούδια του... το τραγούδι από την μια πλευρά του δίσκου είχε τον τίτλο ΣΑΓΙΟΝΑΡΑ ήταν ανατολίτικο και ήταν του Μανώλη Αγγελόπουλου......
Σταδιακά εδώ μέσα θα προσθέσω και αρκετά βιογραφικά του στοιχεία που είναι σε ένα site που το έχει κατασκευάσει ένας θαυμαστής του και έχουμε αποκτήσει επικοινωνία μέσω του toutube...
ΑπάντησηΔιαγραφήτο λινκ είναο το πάρα κάτω..
http://roumeliotis.78str.gr/
Δημήτρης Ρουμελιώτης
ΑπάντησηΔιαγραφήτου Κώστα Χόνδρου
Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης είναι ένας από τους άγνωστους τραγουδιστές του γνήσιου λαϊκού τραγουδιού του ’50. Είναι περίεργο πως δεν συγκαταλέγεται στους μεγάλους τραγουδιστές αυτού του τόπου, αφού σίγουρα είναι ισάξιος άλλων μεγάλων ονομάτων. Έχει πάνω από 110 τραγούδια στο ενεργητικό του εκ των οποίων στα μισά περίπου τραγουδά σιγόντο σε άλλους τραγουδιστές. Τραγούδησε αρκετά τραγούδια που παραμένουν ακόμα και σήμερα «κλασσικά». Γεγονός αποτελεί ότι είναι ξεχασμένος , όπως λέει ο ίδιος σήμερα . Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης είναι σήμερα 88 ετών και ζει στο Μόντρεαλ του Καναδά και αφηγείται ο ίδιος την ζωή του (Απομαγνητοφώνηση ομιλίας του ιδίου. Από το αρχείο του Γιώργου Καλιβρούση, Μόντρεαλ Καναδάς,2004):
“
Οι γονείς μου ήταν πρόσφυγες, ο πατέρας μου από την Κεσάνη της Θράκης και η μητέρα μου από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Εγώ γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη το 1921.
Ο Δημήτρης καταγόταν από μουσική οικογένεια που εγκαταστάθηκαν στην Λέσβο. Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης θείος του, πρώτος ξάδερφος του πατέρα του. Έπαιζε «τουλούμι» (γκάϊντα). Τον συνόδευε συχνά κάποιος με το παρατσούκλι «Βοσκοπούλα», που έπαιζε τουμπερλέκι και ντέφι.Ο Σταύρος Ρουμελιώτης ή «Καραχάλιας» , ο μεγάλος αδερφός του έπαιζε κορνέτα και τρόμπα. Ο Ηλίας Ρουμελιώτης ή «Καραχάλιας», επίσης μεγάλος αδελφός και σημαντικός μουσικός της Μυτηλίνης. Γεννήθηκε στο Πλωμάρι το 1916, έπαιζε σαντούρι και κιθάρα επαγγελματικά αλλα ποτέ δεν συνεργάστηκς με τον αδελφό του. Ο ίδιος λέει για τον Δημήτρη: «Ο «Μητσάρας». Επαγγελματίας μουσικός και τραγουδιστής, έπαιζε μπουζούκι: Με τον μικρόν, τον Δημήτρη, εγώ δεν έπαιξα. Φύγαν οι αδερφές μου στην Αθήνα, απ’ το ‘26-’27, φύγανε και τον πήραν μαζί τους... Έπαιζε απάνω στη «Ντριάνα Χειλά» (νυχτερινό κέντρο στην Αθήνα), ο αδερφός μου ο Μήτρος. Έχει βγάλει: «Μες στης Πεντέλης τα βουνά», «Στο πιο ψηλότερο βουνό», δικά του. Τραγουδούσε, μπουζούκι έπαιζε χρόνια... Και με τον Βαμβακάρη στον Βοτανικό έχει παίξει...Όλη η Αθήνα, όλος ο ντουνιάς τον ξέρει. » Επίσης υπήρχαν και δυο αδελφές στην οικογένεια. Περισσότερες πληροφορίες>>
ΑπάντησηΔιαγραφή“
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο 1934 είχα αγοράσει ένα μαντολίνο, οι φίλοι μου όμως μου έλεγαν «πάρε να μάθεις μπουζούκι να μας διασκεδάζεις». Εκείνη την εποχή τα καταστήματα μουσικών οργάνων στη Θεσσαλονίκη δεν είχαν μπουζούκια, βρήκα κάποιον (ο δόλιος ήταν σε αναπηρική καρέκλα) αλλά ήταν καλός οργανοποιός , του είπα αν μπορούσε να κάνει το μαντολίνο μπουζούκι. Φέρτο ,μου λέει , θα βάλουμε μεγαλύτερο μανίκι και θα γίνει μικρό μπουζούκι.
Άρχισα μόνος μου να παίζω και τα πρώτα τραγούδια που έμαθα ήταν «Του Βάβουλα η Γούβα» και το «Θα πάω στην Αμερική και πλούτη θ' αποκτήσω». Άρχισα την μελέτη. Όλο και μάθαινα καλύτερα.
Το 1935 φέρανε μπουζούκια από την Αθήνα και έτσι πήρα κανονικό μπουζούκι.
Το 1936 υπηρετούσε ο Τσιτσάνης στην Θεσσαλονίκη στο Τάγμα Τηλεγραφητών. Στον Βαρδάρη ήταν ένα καφενείο που συχνάζαμε, το είχαν 2 αδέλφια ο Χαράλαμπος και ο Ανδρέας. Μόλις ερχόντουσαν καινούριοι δίσκοι αμέσως τους πέρναμε και έτσι μαθέναμε και περισσότερα τραγούδια. Μια μέρα ήρθε ο Τσιτσάνης με το μπουζούκι του και μας έπαιξε μερικά τραγούδια. Ήταν η πρώτη γνωριμία μου με τον Τσιτσάνη. Είχε πάρει αναβολή και έφυγε στην Αθήνα.
Το 1938 έγινα επαγγελματίας. Έπαιζα στην Οδό Ειρήνης. Μετά πήγα σε άλλο μαγαζί, στην κατοχή ήλθε και ο Τσιτσάνης και έπαιζε στα Κούτσουρα του Δαλαμαγκα. Εγώ έπαιζα στην Πλατεία Αγίας Σοφίας στο Μπελαμι (?). Τα πρωινά που σχολάγαμε πίναμε τον καφέ μας στον Λευκό πύργο στο καφέ Ντορέ.
”
Το 1938 λοιπόν ο Δ.Ρουμελιώτης ηχογραφεί σε ηλικία 17 ετών, το 1ο του τραγούδι ως ερμηνευτής. Ήταν το «ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ (ΠΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ)» χασάπικο, με αριθμό δίσκου DG-6431 στην Columbia, τραγούδι των Παναγιώτη Τούντα σε στίχους Γ.Ευαγγέλου. Στην β’ πλευρά του Δίσκου υπάρχει το τραγούδι «Η ΔΙΠΡΟΣΩΠΗ». Και στα 2 τραγούδια σεγόντο κάνει ο Στελλάκης Περπινιαδης.
ΣΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ ΤΑ ΣΤΕΝΑ (ΠΛΑΚΙΩΤΙΣΣΑ)
Μέσα στης Πλάκας τα στενά αγάπησα με πόνο
Μια έμμορφη Πλακιώτισσα και ολοένα λιώνω
Γι’ αυτήνε έγινα μπεκρής και μέρα νύχτα πίνω
Και μες της Πλάκας τα στενά τον στεναγμό μου αφήνω
Μα όσα κι αν της έχω πει ο νους της δεν αλλάζει
Και κάθε μέρα πιότερο μες την καρδιά με σφάζει
Τρελή μικρή μου δεν μπορώ για σένανε πεθαίνω
Για σένανε Πλακιώτισσα στον Άδη κατεβαίνω
Ο Ν.Γεωργιάδης στο βιβλίο του Κώστας Παπαδόπουλος : Ο Παγκανίνι του Μπουζουκιου Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή ,2007 σελ 42-43 αφηγείται: «Εδώ έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τον Ρουμελιώτη. Ο τραγουδιστής αυτός ήταν μια ανακάλυψη του σπουδαίου Σμυρνιού συνθέτη και μαέστρου Παναγιώτη Τούντα, όπως ήταν επίσης ο Στελλάκης Περπινιάδης, ο Κώστας Ρούκουνας, ο Βαγγέλης Σωφρονίου, η Ρόζα Εσκενάζυ, η Ρίτα Αμπατζή και άλλοι πολλοί. Πρωτοεμφανίστηκε στα 1938, στο τραγούδι του Τούντα «Πλακιώτισσα», με δεύτερη φωνή τον Στελλάκη. Μετά την Κατοχή, από το 1952 μέχρι το I960, συνεργάστηκε στενά, με τον Γιώργο Μητσάκη, και κάποια τραγούδια τους γίνανε επιτυχίες. Για παράδειγμα, «Ο Δημητράκης» (1952), «Όπου Γιώργος και μάλαμα» (1956), «Στη μαγεμένη Αραπιά» (1959)... Δυστυχώς, οι βιογραφικές λεπτομέρειες του Δημήτρη Ρουμελιώτη μας είναι άγνωστες.»
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ αμέσως επόμενος δίσκος είναι του Τσιτσάνη (AO-2523) «ΔΕΝ ΤΟ ΠΑ ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ», «ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ» το 1938 επίσης , όπου τραγουδά μόνος του. Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης ηχογράφησε ακόμα τον «ΘΕΡΜΑΣΤΗ» του Δραγάτση, το «ΜΕΣ ΤΗΣ ΠΕΝΤΕΛΗΣ ΤΑ ΒΟΥΝΑ» του Παγιουμτζή, το «ΚΕΝΤΗΣΤΡΑ ΞΕΜΥΑΛΙΣΤΡΑ» του Μπαγιαντέρα, συνολικά 7 προπολεμικά τραγούδια.
*Σημ. συγγραφέα: Σύμφωνα με μαρτυρίες από συγγενικό πρόσωπο του Δημ Ρουμελιώτη, ανιψιό του για την ακρίβεια, αλλά και αδυναμίας λήψης ακριβών πληροφοριών από τον ίδιο τον τραγουδιστή προκύπτει η εξής πληροφορία: την περίοδο 1938-1940 όπου υπάρχουν 7 τραγούδια με το όνομα Δημήτρης Ρουμελιώτης, φαίνεται να τα έχει ηχογραφήσει ο πρώτο-ξάδερφος του εν λόγω τραγουδιστή, συνονόματος Δημ. Ρουμελιώτης. Αναφέρεται οτι ο ξάδελφος του πέθανε μάλλον από φυματίωση μέσα στην κατοχή και δεν ξαναεμφανίστηκε στην δισκογραφία. Εξάλλου μια προσεκτική ακρόαση των τραγουδιών αυτών μπορεί να οδηγήσει στο συμπέρασμα οτι οι 2 φωνές ΔΕΝ μοιάζουν και δεν μπορούν να αποδοθούν απλά στο νεαρό της ηλικίας του 17χρονου τότε Δημ.Ρουμελιώτη. Πιθανότατα τα 7 προπολεμικά τραγούδια να ανήκουν στον ξάδελφο Δημ.Ρουμελιώτη.
Για την μεταπολεμική του πορεία στο τραγούδι ο ίδιος αφηγείται:
ΑπάντησηΔιαγραφή“
Ρουμελιωτης Όταν έγινε η απελευθέρωση από τους Γερμανούς, άνοιξε και το εργοστάσιο γραμμοφώνων δίσκων. Φύγαμε για την Αθήνα.. Εκεί το 1948 γραμμοφώνησα τον 1ο μου δίσκο την «Κόρη παραχαϊδεμένη» και το «Ραντεβουδάκι». Τα τραγούδησε η Στέλλα Χασκίλ και τα παίζει ο Τσιτσάνης στην εταιρία ODEON-PARLOPHONE. Το 1951 πήγα στην COLUMBIA τραγουδιστής. Το πρώτο τραγούδι που είπα ήταν «Το κορίτσι μου γιορτάζει» εν παρενθέση «η κούρσα». Ακολούθησαν «Έδιωξες τον Δημητράκη» , «Μαγεμένη Αραπια» , «Όπου Γιώργος και μάλαμα» του Μητσάκη και συνεργάστηκα με όλους τους συνθέτες και δούλεψα με Μητσάκη, Κλουβάτο, Μάρκο Βαμβακάρη, Στέλιο Καζαντζίδη, Μπακάλη με όλους τους καλλιτέχνες της εποχής και τραγουδίστριες που σε δίσκους με συνόδεψαν και τις συνόδεψα. Με την Μπέλλου και την Χρυσάφη δούλεψα πάρα πολύ σε κέντρα όχι όμως σε δίσκους, γιατί εγώ ήμουν στην COLUMBIA και αυτές στην ODEON.
”
Ο Γιώργος Μητσάκης στην αυτοβιογραφία του (Γιώργος Μητσάκης. Αυτοβιογραφία. Εκδώσεις Εικοστού πρώτου 1995. Σελ 74-76) αναφέρει για τον Δ.Ρουμελιώτη:
«Τη Γκρέυ μου την έφερε ο Ρουμελιώτης, που είχε φέρει και τον Καζαντζίδη. Της έδωσα το «Το δικό σου το μαράζι θα με φάει».
Μόλις πήγαμε στην Columbia, μου λέει ο Λαμπρόπουλος: Γιώργο πες κι εσύ ένα τραγούδι από πίσω από το δίσκο να βοηθήσουμε την Καίτη, να πουλήσουμε. Κάθησα κι έγραψα το «Όπως μ' έχεις κάνει πτώμα, θα με φάει το μαύρο χώμα». Στην ηχογράφηση μου κάνουν κάτι φωνές η Νίνου κι ο Τατασόπουλος.
Δεν είχε τύχη αυτό το τραγούδι, γιατί το «Μαράζι» τράβηξε πολύ. Έγινε μεγάλη επιτυχία. Εν τω μεταξύ στον Καζαντζίδη είχα δώσει και άλλο τραγούδι, το «θλιμμένο δειλινό». Αυτό έγινε το '52. Σιγά-σιγά είχε αρχίσει ν' ανεβαίνει και κάπου τον έχασα τον Καζαντζίδη. Μου λέει ο Ρουμελιώτης: «Ρε συ, αυτός τα έχει φτιάξει με τη Γκρέυ και δουλεύουνε στου Ξυπολητάκου».
Ο Μήτσος ήταν πολύ καλό παιδί και καλή φωνή. Κούτσαινε από το ένα πόδι, έπαιζε λίγο κιθάρα και τραγούδαγε. Τον γνώρισα μετά την Κατοχή και με παρακάλεσε να τον πάρω μαζί μου να βγάζει κανένα μεροκάματο. Σαλονικιός ήταν. Λοιπόν κοίτα περίεργα πράγματα. Ενώ κούτσαινε πολύ, ξελόγιασε τη γυναίκα ενός χασάπη από τη Θεσσαλονίκη και μόλις το έμαθε ο χασάπης απειλούσε να τον σφάξει, και αυτόν και τη γυναίκα του, που είχε μωρό 2 χρονών περίπου. Φοβήθηκε ο Μήτσος και κατέβηκε στην Αθήνα. Μάλιστα ένα διάστημα τον φιλοξενούσα μαζί με τη γκόμενα και το μωρό Κουμπάρε, μ έλεγε συνέχεια. Κουμπάρε αυτό, κουμπάρε εκείνο έμεινε το κουμπάρε.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Μήτσος τραγούδησε το «Όπου Γιώργος και μάλαμα».- όπως σου είπα δεν ήθελα γνωστούς τραγουδιστές για τα τραγούδια μου ήξερα ότι είναι επιτυχίες. Απόδειξη ότι αυτό το τραγούδι το τραγούδησε και το τραγουδά όλη η Ελλάδα. Ξέρει κανείς ότι το έχει πει ο Ρουμελιώτης?
Ο Μήτσος τώρα ζει κάπου στον Καναδά. Είχε έρθει μερικές φορές, μάλιστα μια φορά μου έφερε δώρο μία γραβάτα, από τα πανέρια πρέπει να ήταν... [γελάει].
Και ο πούστης ήξερε ότι εγώ ντυνόμουνα πάντα στην τρίχα. Δεν πειράζει...»
Από το 1951 και μετά αρχίζει η μεγάλη πορεία του στο Λαικό τραγούδι που περιλαμβάνει συνεργασίες με παρά πολλούς λαϊκους δημιουργούς και συνθέτες.
Το καλοκαίρι του 1954 εργάζεται με τον Τάκη Μπίνη: «Για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν δούλεψα στον Αντώνη Βλάχο, στο Αιγάλεω. Παίζαμε έξω στην αυλή το καλοκαίρι και το φθινόπωρο μπήκαμε μέσα γιατί άρχισε το κρύο. Τη δεύτερη αυτή σεζόν στου «Βλάχου», έφυγε η Μπέλλου και στη θέση της είχα πάρει τον πολύ καλό τραγουδιστή Μήτσο Ρουμελιώτη, που τότε είχε κάνει τη μεγάλη επιτυχία του Γιώργου Μητσάκη «Όπου Γιώργος και μάλαμα». (Τάκης Μπίνης – Βιος ρεμπέτικος. Εκόσεις Ντέφι 2004, σελ 275)
ΟΠΟΥ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΙ ΜΑΛΑΜΑ
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο αγαπώ τη μάνα μου αγάπησα κι εσένα
Όσα είχα και δεν είχα μου τα μάσησες
Και μπατίρη στο φινάλε με παράτησες
Δε βαριέσαι δεν πειράζει χαλάλι σου
Συ μια μέρα θα χτυπήσεις το κεφάλι σου
Μα η δική μου η καρδιά δεν έχει αντάλλαγμα
Όπου Γιώργος και μάλαμα
Μόνο εγώ σε πόνεσα και στα ‘χω δώσει όλα
Κι αν για σένα και φαρμάκια εγώ έπινα
Την ψυχή μου να ζητούσες θα στην έδινα
Το 1955 βρίσκεται στα «κουνέλια» του Στελλάκη όπου συνεργάζεται με το πρωτοεμφανιζόμενο μπουζουξή Κώστα Παπαδόπουλο. Ο Παπαδόπουλος αφηγείται γι’ αυτήν την συνεργασία: «Τους μουσικούς δεν τους θυμάμαι καθόλου. Τους μόνους που θυμάμαι, εκτός από τον Στελλάκη, είναι τον Νάσο τον Μάκρη, που τραγουδούσε και που με πήγε και στη δουλειά, και τον Δημήτρη Ρουμελιώτη. Αυτό ήτανε το συγκρότημα.» και συνεχίζει για τον Ρουμελιώτη: «Ο Ρουμελιώτης είχε κάτι από το τραγούδι, τον τρόπο και το μέταλλο τραγουδιού του Γρηγόρη του Μπιθικώτση. Ήταν έτσι στεγνός τραγουδιστής, καθόλου μπελκάντο. Ήτανε ωραίος λαϊκός τραγουδιστής. Και είχε και κάτι το μοντέρνο μες στο τραγούδι του, χωρίς να ενοχλεί βέβαια. Είχε και δισκογραφία τότε εκείνος..
Σαν χαρακτήρας, από ό,τι θυμάμαι... Πώς να σας πω? Δηλαδή είχα την αίσθηση, έτσι όπως μιλούσαμε, σαν να ήθελε να με προστατέψει. Ότι μπορεί να έχουμε διαφορά ηλικίας αλλά έχεις δίπλα σου ένα συνάδελφο και ένα φίλο. Του άρεσε ο τρόπος που έπαιζα. Και μένα μου άρεσε που έπαιζα και τραγουδούσε. Αυτά ήτανε τα συναισθήματα. Αυτά που θυμάμαι.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝ.Γεωργιάδης: Είναι όμως σημαντικά αυτά που λες, γιατί ξέρουμε ότι ο Ρουμελιώτης βοήθησε και τον Καζαντζίδη ακόμα. Υποχώρησε σε κάποια τραγούδια που θα έλεγε, και τα είπε ο Καζαντζίδης.
Κ.Παπαδόπουλος: Αυτοί οι άνθρωποι κατά κάποιο τρόπο μου δώσανε μια αρχική ώθηση. Δε με απογοητεύσανε... Η στάση του εν τω μεταξύ στο μαγαζί ήτανε πάρα πολύ σοβαρή. Ήταν ένας άντρας σοβαρός. Είχε ένα πρόβλημα βέβαια - ήτανε άσχημα κουτσός. Μεγάλο πρόβλημα. Ήτανε σαν να έσκυβε και τραβούσε το πόδι του πίσω, ήτανε άσχημη εικόνα, πολύ άσχημη. Βέβαια αυτό δεν είχε καμία σχέση ούτε με το χαρακτήρα του, είχε και χιούμορ και νευρικός ήτανε, αλλά και καλός άνθρωπος ήτανε. Ήταν ένα μίγμα πολύ καλό.»
Ο Παπαϊωάννου ήταν απ' τους τελευταίους συνθέτες που ήταν «άρχοντες» της δουλιάς τους, είτε στο λαϊκό πάλκο είτε στη δισκογραφία. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα: Το 1952 ετοιμάζεται να ηχογραφήσει ένα τραγούδι του (το «Δε θέλω το κακό σου») με τη φωνή του Δημήτρη Ρουμελιώτη. Κάποιοι λαϊκοί μουσικοί τού προτείνουν να χρησιμοποιήσει τον Στέλιο Καζαντζίδη, για να τον βοηθήσει να γίνει γνωστός. Ο Παπαϊωάννου δέχεται, αλλά η εταιρία διαφωνεί, αφού ο Καζαντζίδης έχει ηχογραφήσει λίγους μήνες πριν το πρώτο του τραγούδι («Για μπάνιο πάω», του Απόστολου Καλδάρα) που πέρασε απαρατήρητο. Ετσι η εταιρία τού έχει «κλείσει την πόρτα», θεωρώντας ότι δεν έχει αξιόλογη φωνή. Μάλιστα, ο διευθυντής της Columbia, ο Νίκανδρος Μηλιόπουλος, φέρεται να είπε: «Αυτός δεν κάνει ούτε για να βελάζει» (!!!). Η αντίδραση του Παπαϊωάννου ήταν:«Για τα δικά μου τραγούδια αποφασίζω εγώ. Δε σας κάνει αυτός, δε σας κάνω κι εγώ». Μπροστά σε αυτή την απειλή, η εταιρία υποχώρησε και ο Καζαντζίδης έκανε την πρώτη του επιτυχία, ξεκινώντας τη γνωστή πορεία του στο λαϊκό τραγούδι. Από τα παραπάνω φαίνεται ότι ο Ρουμελιώτης βοήθησε στο ξεκίνημα τους άλλους καλλιτέχνες όπως την Καίτη Γκρέϋ , την Γιώτα Λύδια, τον Στέλιο Καζαντζίδη , στους οποίους είτε παραχώρησε την θέση του ή έκανε δεύτερη φωνή σε δίσκους τους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟι συνεργασίες συνεχίζονται και με άλλες άγνωστες τότε τραγουδίστριες όπως την Ρίτσα Δημητριάδου (Ρια Κούρτη) που πρίν δημιουργήσει το γνωστό ντουέτο της με τον Πάνο Γαβαλα πρωτοτραγούδησε με τον Δ.Ρουμελιώτη: «Η φωνή μου ακούστηκε για πρώτη φορά σε δίσκο στα τέλη του 1958 Έκανα σεγόντο στον Γρηγόρη Μπιθικώτση στο τραγούδι «Το στενό δρομάκι». Ακολούθησαν άλλες δύο ηχογραφήσεις στην «Columbia» πρίμο-σεγόντο στην σύνθεση του Θόδωρου Δερβενιώτη, «Αντίο, μάνα μου γλυκιά» με τον Δημήτρη Ρουμελιώτη, και ένα ωραίο λαϊκό τραγούδι του Τσιτσάνη με τον Μανώλη Καναρίδη, το «Χωρίσαμε απόβραδο και ήταν Σαββατόβραδο».»
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαι αργότερα με την Ρία Νόρμα: «Το φθινόπωρο του 1961 ήρθε στην Θεσσαλονίκη ένας γνωστός (τότε) λαϊκός δημιουργός, ο Δημήτρης Ρουμελιώτης. Του άρεσε πολύ η φωνή μου και μου πρότεινε συνεργασία. Δέχτηκα και κατέβηκα στην Αθήνα. Τραγουδούσα σόλο. Όταν με άκουσε ο ιδιοκτήτης του κέντρου «Κεφάλας», Νικολάου, υπέγραψα συμβόλαιο και πήγα στο μαγαζί του. Εκεί γνώρισα τον Βαγγέλη Περπινιάδη.»
Την περίοδο 1961-1968 ο Ρουμελιώτης δεν έχει μεγάλη δισκογραφική δουλειά , καμιά 15αρια μόνο δίσκους 45 στρ, ενώ συνεχίζει να δουλεύει σε κέντρα στην Θεσσαλονίκη κυρίως.
Μετά το 1968 αποφασίζει να φύγει για την Αμερική. Ο ίδιος λέει για τότε:
ΑπάντησηΔιαγραφή“
Το 1968 ήρθα εδώ στον Καναδά για 3 μήνες. Έκανα 3 χρόνια στο ίδιο μαγαζί. Έφερα την γυναίκα και την κόρη μου. Την πάντρεψα , έγινα και παππούς με 3 εγγόνια -Δόξα το Θεό , είμαι πολύ καλά, έχω αποκτήσει και έναν πολύ καλό φίλο τον Γιώργο Καλιβρουση, που δεν με ξεχνάει ποτέ. Έχει ένα πρόγραμμα στον Σταθμό CFMB. Συνεργάζεται με τον Μιχάλη Ντελίδη, και η εκπομπή του είναι «Δίσκος είναι και γυρίζει»
”
Ο Δημήτρης Ρουμελιώτης δούλεψε για χρόνια στον Καναδά σε κέντρα. Σήμερα ζει στο Μόντρεαλ στον Καναδά. Άφησε όμως πίσω του ένα σπουδαίο καλλιτεχνικό έργο με τραγούδια αληθινά , αγαπημένα , ...Λαϊκά.
Ας τον θυμόμαστε.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ:
ΑπάντησηΔιαγραφή*ΡΕΜΠΕΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ,
Ηλ.Πετρόπουλος. Εκδόσεις Κέδρος 1972
*ΤΑΚΗΣ ΜΠΙΝΗΣ-ΒΙΟΣ ΡΕΜΠΕΤΙΚΟΣ,
Επιμέλεια Ιων.Κλειάσιου, εκδόσεις ΝΤΕΦΙ 2004
*ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ : Ο ΠΑΓΚΑΝΙΝΙ ΤΟΥ ΜΠΟΥΖΟΥΚΙΟΥ,
Ν.Γεωργιάδης Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή ,2007
*ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ. ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΑ,
Εκδόσεις Εικοστού πρώτου 1995.
*ΠΑΝΟΣ ΓΕΡΑΜΑΝΗΣ-Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
*Η ΕΚ ΠΕΡΑΤΩΝ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ΓΡΑΜΜΟΦΩΝΟΥ
Διον.Μανιάτης
*REMBETIKA 2 - MORE OF THE SECRET HISTORY OF GREECE'S UNDERGROUND MUSIC (CHARLES HOWARD)
DHIMITRIS ROUMELIOTIS (Salonika 1920 - ) cut a few sides in the late 1930s and many post WW2. The composer VASSILIS TSITSANIS (Trikala 8/1/15 - London 8/1/84), the son of a shoe-maker, learned violin, mandolin and bouzouki in his youth and began writing songs while at school. He went to Athens in 1935 to study law, but his abilities as a song -writer and bouzouki virtuoso soon came to the attention of the record companies and he first recorded in early 1936. Success quickly followed and both before and after WW 2 he produced a stream of memorable songs. I don't want your eyes to secretly cry, they are my only consolation healing all sorrows and pains.